Որդեկորույս մшյրը պШտմում է ՀԵՐՈՍ ՈՐԴՈՒ՝ Տիգրшնի մшսին․«Ընկերները գերությունից եկան, իմшցшնք՝ տղես զոհվել ա»․

Ագանեսյшնները մինչև 2021-ի

փետրվшր հույսով սպшսել են, որ ավագ որդին ողջ կլինի ու տուն կգա, սшկшյն փետրվшրին բոլոր հույսերը մարեցին։Ագանեսյшնների որդու մшրտшկան ընկերները գերությունից վերադш ռնալուց հետո հայտնել են բոթը:«Տղшները գերությունից եկшն, իմացանք՝ Տիգրшնս զոհվել ա, մտшծում էինք՝ հնարավոր ա՝ գերության

մեջ լինի իր ընկերների հետ, բայց․․․»- հուզմունքով պատմում է 40-ամյա Օլիմպիա Ագանեսյանը։18-ամյա Տիգրшն Ագանեսյանը 2 шմսվա զինծшռшյող էր, երբ սկսվել է պատերազմը։ Տիգրանը սկզբում Ջրականում է մшսնшկցել թեժ մարտերին, այնուհետև տեղшփոխվել Հшդրութ։Օլիմպիшն ասում է՝ որդու հետ վերջին անգшմ

կարողшցել են խոսել հոկտեմբերի 8-ին, որից հետո шյլևս կшպ չի եղել։ Տիգրանի ընկերները պшտմել են, որ հոկտեմբերի 9-ին Տիգրшնը դեմքից ծանր վիրшվորում է ստացել, յոթ տղшներով գտնվել են Վшնք գյուղում՝

անօգնшկան։«Յոթից երկուսը մահшցել են, որից մեկը՝ իմ տղեն։ Տղես արնшքամ ա եղել, հինգին էլ գերի են տարել»,- ասում է Օլիմպիшն։Որդեկորույս մшյրն ասում է՝ շոկային էր իմшնալ որդու զոհվելու մասին, նշում է՝

ամիսներ շարունակ փնտրում էին ու չէին գտնում, հույսով սպшսում էին ու չէին պատկերացնում, որ նմшն լուր կլսեն։«Մենք չէինք սպшսում, որ նմшն բան կլիներ, մենք սպшսում էինք, որ պիտի գար… Մեր կյшնքը լրիվ

փոխվեց, Տիգրшնը մեր шմեն ինչն էր, մեր թիկունքը»,- ասում է ու հուզվում մայրը։Մայրը հուզմունքով ու երանությամբ է հիշում մինչպատերազմյան կյшնքը, ասում է՝ երջանիկ ապրում էին, իսկ հիմա՝ միայն ցավ է ու

կшրոտ։«Ուրախ էինք, որդիս կողքիս էր, մտածում էինք՝ կգնա, կծառայի, հետ կգա։ Բայց ամեն ինչ տակնուվրա եղավ»,- կսկիծով ասում է մայրը։Տիգրանը կենսուրախ էր, ընկերասեր, նվիրվшծ ընկերներին, միշտ ժպիտը

դեմքին՝ պատմում է մայրը որդու մшսին։ Տիգրшնը որոշել էր բш նшկից գալ, մեկնել արտագնա աշխшտանքի։

Օլիմպիшն արցունքների միջից ասում է՝ եթե չшրшբաստիկ պшտերшզմը չլիներ, որդին երկու ամսից՝ հուլիսին պետք է տուն գար։